logotype
  • image1 Spring is nature’s way of saying, “Let’s party!”
  • image2 Here’s to the nights when sand is your seat and waves kiss your feet
  • image3 Crunching, crinkling, autumn leaves, swirling in the breeze

Cerridwen had twee kinderen: een dochter, Creidwy, die mooi en licht was, en een zoon met de naam Afagdu, donker en lelijk, of Morfan, omdat hij zo zwart was als een raaf. Om ervoor te zorgen dat zijn lelijkheid er niet meer toe zou doen brouwde ze voor haar zoon in haar ketel een kennisgevende toverdrank van zes kruiden, zodat hij de meest slimme en inspirerende man ter aarde zou worden.

De drank moest een jaar en een dag koken. Het vuur daarvoor werd brandend gehouden door een oude, blinde man. Cerridwen’s jonge hulpje Gwion kreeg de opdracht om het brouwsel te bewaken en erin te roeren. Maar op een dag morste Gwion tijdens het roeren van de drank. Hij kreeg drie gloeiend hete druppels op zijn hand en likte ze snel af, zodat hij geen brandwonden zou krijgen. En ineens beschikte hij over de vermogens die Cerridwen had bedoeld voor haar zoon Afagdu: het vermogen om alles te horen in de wereld, om alle geheimen te begrijpen van wat was en wat ging komen. Gwion schrok, want Cerridwen zou heel boos worden als zij erachter kwam dat hij, en niet Afagdu, kon beschikken over de gaven die zij haar zoon had willen schenken. Uit angst voor wat hem te wachten stond vluchtte hij weg van haar.

Natuurlijk achtervolgde Cerridwen hem. Dankzij de kennis die Gwion had opgedaan van de drank verstond hij nu de kunst van de gedaanteverwisseling. Om aan Cerridwen te ontkomen veranderde hij zichzelf in een haas, maar Cerridwen veranderde in een windhond. Daarna dook hij als vis in het water, maar Cerridwen werd een otter. Gwion dook weer op, veranderde in een vogel en koos het luchtruim, maar Cerridwen werd een havik. Ten einde raad werd Gwion een graankorrel en hij verborg zich in een schoof, maar Cerridwen werd een kip en at hem op.

De graankorrel begon echter te groeien in haar buik. Hij werd een baby en na negen maanden baarde Cerridwen een stralend kind. Haar plan was het kind van het leven te beroven en ze wilde dan ook niet van hem houden, maar ze kon het niet helpen dat ze er toch liefde voor ging voelen. Daarom liet ze het kind in leven. Twee dagen voor de eerste mei gooide ze hem toch in een leren zak in de rivier.

Met Allerheiligen werd het kind uit de rivier gevist. En niet alleen leefde hij nog, maar hij bleek ook de grote dichter Taliesin te zijn, die het verhaal van Cerridwen en Gwion aan iedereen bekend maakte. Daarom hebben de dichters hun gave aan Cerridwen en haar drank te danken.

Dit verhaal werd door de Druïden symbolisch gezien als de transformatie die hoort bij het leven; de verschillende vormen van verandering die je ziel moet doorstaan, vooraleer je erachter kunt komen wat de reden van je bestaan is. De dieren die erin voor komen zijn symbolen voor de verschillende seizoenen.